Wanneer een mens geboren is denkt diegene niet na over hoe hij is, hoe hij overkomt en of hij goed genoeg is. Een baby, een peuter en ja zelfs nog vaak een kleuter die denkt daar niet over na, want hij/zij IS toch ook gewoon goed?! Voor hen is het vanzelfsprekend dat zij midden in hun leven staan, en daar waar ze staan zijn ze ook gewoon, zonder uitzondering. Waar moet je je verder druk om maken? Complimenten zijn dan ook niet aan dovemansoren aan deze kleine wezens, je ziet ze groeien en stralen wanneer ze die krijgen.
Als je dezelfde persoon, die toen nog jong en onbezorgd was 20 jaar later een compliment geeft is er een grote kans dat die schuchter zal opkijken, er is zelfs een grote kans dat die persoon de aanleiding van je compliment onderuithaalt, zal suggereren dat hij/zij het compliment niet waard is of anders verlegen de complimenten accepteert. Het overgrote deel van de mensen durf niet meer de complimenten aan te nemen terwijl ze lachend en dankbaar recht in de ogen kijken naar de gever. Nee, er komt afentoe zelfs argwaan om de hoek kijken.
Wat is er gebeurd in de levensvisie van die persoon? Van nature was deze zeker en stond stevig in de schoenen. Dit heeft denk ik voor het overgrote deel te maken met de samenleving en de sociale druk daarin. Het beeld wat de samenleving geeft is dus lang niet altijd positief, sterker nog... vaak veroordelen anderen onterecht mensen en schermen met woorden als normen en waarden en zodra er dan nog meer mensen dan 1 tegen 1 zijn, wat vaak voorkomt, kan je spreken over “sociale druk”.
Met al die keren dat dit zich in een leven voordoet past de persoon zich aan. De boodschap luidt dan dat je gedrag niet “goed” is en er aanpassing nodig is. Bij het opgroeien en opgevoed worden hoort ook aanpassing, dat ontken ik niet. Maar de opvoeding door de samenleving gaat door wanneer je ouders er klaar mee zijn.
Er zijn altijd mensen die graag alles en iedereen “opvoeden” en dus hun vooroordelen rondstrooien met het idee de wereld te kunnen verbeteren. Deze zijn ook vaak te herkennen aan het rondroepen van de mening om medestanders te krijgen want zonder dat ze die druk kunnen opbouwen voor de persoon waar tegen het gericht is heeft het geen invloed. Deze mensen zijn ook te herkennen aan het veel praten over anderen en het gedrag van anderen waarbij de meest geweldige analyses de revue passeren (uiteraard zonder verificatie want dan raak je de medestanders kwijt, de waarheid is nooit zo mooi als de leugen voor zulke mensen).
Het is als een dierlijke pikorde, diegene die de meeste medestanders krijgt én het hardste buldert voelt zich de baas. Ja, vóelt, want uiteindelijk zijn zij uiteraard de zwaksten als je de reden van hun gedrag achterhaalt.
Gevolg van zulk gedrag is dus dat mensen een tegenstrijdig gevoel krijgen om een compliment te pakken, omdat een compliment zo haaks staat op de door de samenleving gebouwde cultuur van kijken, veroordelen en onderuithalen.... het "opvoeden" dus.
Het is de menselijke pikorde. Zonder uitzondering van de paartijd geven dieren elkaar ook geen compliment. Sterker nog, in de paartijd van de dierenwereld worden de mooiste, sterkste en beste mannetjes en vrouwtjes aangevallen door iedereen die hen als concurrentie zien, dat zijn altijd de minder goede, minder sterke en minder mooie dieren...
